Wat een bijzonder moment en voorrecht, de ontmoeting met Yosta, kleindochter van Sien. Een kranige dame met 101 lentes op de teller en kristalhelder van geest. Zij is de dochter van Siens zoon Willem (zie ook: Zoon Willem). En als je het mij vraagt, is ze op weg om het wereldrecord van oudste mens met glans te verpulveren. Bijzonder omdat dit een beetje aanvoelt alsof zo de cirkel rond is voor dit project. Een voorrecht omdat Yosta zich na een pad dat niet altijd over rozen ging een leven lang afzijdig heeft gehouden van kwesties die onlosmakelijk aan dit project zijn verbonden. Eerst voelde ik me ietwat ongemakkelijk, haast een indringer die zijn neus steekt in andermans familiegeheimen, maar al vlug stelde ze me op mijn gemak. Ze had mijn boek gelezen, meermaals, en er erg van genoten. Zij prees mij om mijn nobele insteek en ik gaf te kennen dat ik aanvankelijk over Vincent van Goghs verblijf in Antwerpen wou schrijven, tot Sien met dat verhaal aan de haal ging. Daarna hebben we nog lang gezellig zitten keuvelen, alsof het een familiebezoek betrof, onder andere over de vele oude, treffende foto's die ze tot vandaag zorgvuldig bewaart. Ik onthoud tot slot dat ik altijd welkom ben. (En dat de pralines van Leonidas een schot in de roos waren.) Veel dank, San Graatsma, Yosta's mantelzorger, om dit alles mogelijk te maken.
Ter gelegenheid van de 80-jarige bevrijding van Maastricht verscheen een heruitgave van een boek van Yosta's jeugdvriendin Else Hanöver. Met daarin ook Yosta's verhaal opgenomen:
Tot slot een om diverse redenen rake foto van Yosta, samen met moeder Saakje, vader Willem en broer Willy in een park in Maastricht:
Reactie plaatsen
Reacties